Ruth Deighton

Ψηλά στις βουνοπλαγιές της Ευβοίας, στην αγκαλιά των στοιχείων της φύσης, ανάμεσα στην άγρια χλωρίδα και πανίδα, η αβίαστη και δημιουργική φύση της Ruth βρίσκει την έκφρασή της στον καμβά της φύσης.



Ruth, θα μπορούσες να μας δώσεις μια περιγραφή της περιοχής που έχεις εγκατασταθεί;
Έχω ένα μικρό κομμάτι γης στην κεντρική Εύβοια, στις πλαγιές του βουνού Δίρφυς, το κοντινότερο χωριό ονομάζεται Σέτα. Ζω εκεί σε μια καλύβα. Η τοποθεσία είναι αρκετά απομονωμένη καθώς δεν υπάρχει χωριό σε κοντινή απόσταση, οπότε δεν υπάρχει ηλεκτρισμός ή κινητά. Η περιοχή είναι εκτός δικτύου. Το μέρος βρίσκεται σε αρκετό υψόμετρο στο βουνό, οπότε και το κλίμα είναι λίγο ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα. Μεσογειακό μεν με αρκετά ζεστά καλοκαίρια, μπορεί να πέσουν όμως παγετώνες οποιαδήποτε στιγμή από το Σεπτέμβρη μέχρι και το Μάη, οπότε το μέρος επιβάλλει καλλιέργειες που αντέχουν στην παγωνιά. Υπάρχουν πολλά έλατα στο βουνό και πολλά άγρια μανιτάρια. Στο υψόμετρο αυτό ευδοκιμούν δέντρα όπως οι κερασιές, οι καρυδιές, οι μηλιές και οι καστανιές. Σε ένα μέσο χειμώνα από το Δεκέμβρη μέχρι και τον Απρίλιο το έδαφος είναι καλυμμένο από χιόνι.

Πόσο εύκολο ήταν να μετατρέψεις μια τοποθεσία στην άγρια φύση σε έναν οικο-φιλικό προς τον άνθρωπο χώρο;
Ήταν εξαιρετικά δύσκολο από φυσικής άποψης, θα έλεγα μια πραγματική πρόκληση. Δεν θα έλεγα ότι στις μέρες μας ο μέσος άνθρωπος ελκύεται από κάτι τέτοιο. Αυτό ήταν ότι χρειαζόμουν όμως εκείνη την περίοδο. Να εξαντλούμαι σωματικά, να εργάζομαι έντονα και να μην σκέφτομαι πολύ. Όταν αποφάσισα να φυτέψω κάποια δέντρα, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να καθαρίσω το χώρο από τα αγριόχορτα και τις άγριες βατομουριές. Χρειάστηκε να σηκώσω φράκτη περιμετρικά για να προστατέψω τα δεντρίλια από τα αγριοκάτσικα της περιοχής. Έπειτα φύτεψα κάποια λαχανικά, που ήρθαν να προστεθούν στην τοπική βρώσιμη χλωρίδα. Δεν είχα ιδέα από κηπουρική όταν πρωτοπήγα. Πίστευα ότι θα φύτευα τους σπόρους και θα περίμενα...δεν γνώριζα τίποτα σχετικά με ποιότητες εδάφους, όλα αυτά τα έμαθα στην πορεία καθώς προχωρούσα και κυρίως μέσα από το διάβασμα. Υπήρχε ένα υπέροχο βιβλίο σχετικό με τις βιοδυναμικές καλλιέργειες του John Soper που μιλούσε για καλλιέργεια σύμφωνα με τις φάσεις τις σελήνης και τις δυνάμεις της φύσης. Επιχείρησα μια βιοδυναμική προσέγγιση όπου μπορούσα, έφτιαχνα το δικό μου λίπασμα, συντόνιζα την εργασία μου σύμφωνα με τις πλανητικές κινήσεις και έφτιαχνα κομπόστ.


Τι κάνεις για ηλεκτρισμό και νερό;
Υπάρχει ένα μικρό ποτάμι δίπλα από τη γη οπότε υπάρχει νερό για πότισμα. Το πόσιμο νερό προέρχεται από το ίδιο ποτάμι, μέσω όμως σωλήνα ο οποίο συνδέεται απευθείας με την πηγή. Έχω μια ξυλόσομπα, τα ξύλα που χρησιμοποιώ είναι από τα κλαδέματα και τα διάφορα νεκρά ξύλα που συλλέγω τριγύρω.
Ο ηλεκτρισμός δεν αποτελεί πρόβλημα. Χρησιμοποιώ λάμπες λαδιού για το βράδυ και λάμπες για διάβασμα οι οποίες λειτουργούν με μπαταρίες οι οποίες φορτίζουν με ηλιακό φορτιστή. Με ευχαριστεί ιδιαίτερα να διαβάζω λίγο το βράδυ πριν κοιμηθώ, μετά από μια γεμάτη μέρα εργασίας με τη γη.




Πώς αποφάσισες να εγκατασταθείς εκεί;
 Πρωτοεγκαταστάθηκα εκεί το 2003. Πριν η ζωή μου ήταν πολύ διαφορετική. Ζούσα σε ένα άλλο νησί με την οικογένειά μου κοντά στη θάλασσα, εργαζόμουν ως εξετάστρια αγγλικών και ταξίδευα την Ελλάδα μέσα από αυτή τη δουλειά. Όταν ο γιος μου πήγαινε στο Πανεπιστήμιο στην Αγγλία, πέθανε σε ένα ατύχημα και έπειτα από αυτό το σοκ η ζωή μου άλλαξε. Πέθανε γύρω στα Χριστούγεννα και το σώμα του αποτεφρώθηκε. Την άνοιξη φέραμε τις στάχτες του σε αυτή τη γη, εν μέρη γιατί κάποτε ο γιος μου είχε πει ότι τις καλύτερες στιγμές του τις έζησε όταν ερχόμασταν για κάμπινγκ σε αυτή τη γη, έχοντας αξέχαστες στιγμές ζώντας στη φύση. Οπότε σκέφτηκα ότι αυτό ήταν το ιδανικό μέρος για να τοποθετηθούν οι στάχτες του. Την άνοιξη ήρθαμε σε αυτή τη γη για να φυτέψουμε κάποια δέντρα με τις στάχτες του. Καθώς φυτεύαμε τα δέντρα, ένας κύριος που φύτευε πατάτες στη διπλανή γη ήρθε να δει ποιοι είμαστε. Αυτή η γη μας ανήκε τα τελευταία 20 χρόνια κι ερχόμαστε περιστασιακά για κάμπινγκ. Ο κύριος αυτός μας πρότεινε να χτίσουμε μια καλύβα. Είπε ότι γνώριζε κάποιον γείτονα που θα μπορούσε να χτίσει για εμάς αυτή την καλύβα. Του είπαμε ότι θα το σκεφτούμε. Επιστρέψαμε στο σπίτι μας και μετά από κάποιο καιρό όταν επιστρέψαμε προς έκπληξή μας είδαμε ότι είχε αρχίσει ήδη να χτίζει την καλύβα αυτή χωρίς την άδεια μας! Σε κάθε περίπτωση φαινόταν καλή ιδέα και τα πράγματα κατά κάποιον τρόπο συνέβαιναν για εμάς οπότε και εγκαταστάθηκα πλέον στο μέρος αυτό.



Πώς η επαφή σου με τη φύση σε βοήθησε να αντεπεξέλθεις στη δύσκολη αυτή φάση της ζωής σου;
Άρχισα να σκάβω και να περπατάω και να παρατηρώ τη φύση και βρήκα αυτή τη διαδικασία ως την καλύτερη θεραπεία για μένα για να μπορέσω να χειριστώ την τεράστια αυτή αλλαγή στη ζωή μου. Η φύση με εξαντλούσε σωματικά ώστε μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ σαν πουλάκι, με προκαλούσε νοητικά καθώς μάθαινα και μέσω της παρατήρησης έβλεπα πως αυτή ζει και πεθαίνει...αλλά δεν πεθαίνει πραγματικά...είναι μια διαρκής διαδικασία και απλά χρειάζεται να πας με το ρεύμα και να αγκαλιάσεις ότι συμβαίνει στη ζωή σου. Δεν σκεφτόμουν πολύ, απλά έκανα...Η ζωή μου έγινε ένα με τη φύση, έκοβα ξύλα, άναβα φωτιά, μαγείρευα, τρεφόμουν με ότι φύτρωνε στη γη και ότι συνέλεγα στην άγρια φύση.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο δώρο που σου έχει δώσει η σχέση σου με τη φύση;
Το μεγαλύτερο δώρο είναι η γαλήνη που βρήκα στην καρδιά μου. Είναι πνευματική ευλογία η εμπειρία αυτή που μου έδωσε ο χρόνος που πέρασα σε επαφή με τη φύση.



Τι πιστεύεις είναι ο θάνατος;
Ο θάνατος είναι ένα ψέμα. Το βλέπεις αυτό μέσα από τη φύση. Είναι μια συνεχής διαδικασία, ολόκληρη η φύση διαρκώς ζει και πεθαίνει και επαναπροσδιορίζει τον εαυτό της. Η Φύση είναι ο μεγαλύτερός μας δάσκαλος, ο προστάτης μας, ο σωτήρας και ζωοδότης μας.

Πιστεύεις ότι η ζωή λειτουργεί για εμάς;
Θα έλεγα ότι η ζωή λειτουργεί με εμάς. Το μυστικό είναι να την αγκαλιάσεις, να πάρεις τις δυσκολίες και να μάθεις από αυτές. Να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είμαστε χωριστά ανθρώπινα όντα άλλα ότι είμαστε όλοι ένα. Το ξεχνάμε διαρκώς αυτό οπότε έρχεται η ζωή και μας το υπενθυμίζει. Όπως είπε και ο Ηράκλειτος, “ Εκ πάντων εν και εξ ενός πάντα.”

Με ποιόν τρόπο σε εμπνέει η φύση να εργάζεσαι μαζί της;
Όταν βλέπω τη φύση να υποφέρει θέλω με κάποιον τρόπο να επαναφέρω τη ζημιά. Για παράδειγμα όταν βλέπω ένα κατεστραμμένο από τρακτέρ δέντρο ή τη γη να υποφέρει με οποιονδήποτε τρόπο από ανθρώπινη παρέμβαση νιώθω να πονάει η καρδιά μου και προσπαθώ όπου μπορώ να διορθώνω τη ζημιά.



Θα έλεγες ότι η τέχνη στη φύση αποτελεί έναν τρόπο επικοινωνίας με αυτή;
Νιώθω ότι ένας διαλογιστικός περίπατος στη φύση, το κολύμπι, η ατένιση των αστεριών είναι τρόποι επικοινωνίας με τη φύση. Η τέχνη στη φύση έχει να κάνει με το να περνάς χρόνο με τη φύση, να επικοινωνείς τις εμπνεύσεις σου, να τιμάς τη φύση και να παίζεις μαζί της. Εντέλει είμαστε εδώ για ένα σύντομο διάστημα στο χρόνο, έχουμε το πλεονέκτημα να μπορούμε να σταματάμε, να μυρίζουμε τα λουλούδια και να παίζουμε. Χρειάζεται να μπορούμε να σταματάμε στο χρόνο!



Συνέντευξη στη Βάσια Πελεγράτη

Σχόλια