Sun's Flower - Ο Γιος του ηλιου

Του Rafael Rao




Κάποτε, πολύ - πολύ παλιά, ήταν ένας κήπος. Σ’ αυτόν τον κήπο φύτρωνε ένα μικρούτσικο κίτρινο λουλούδι. Είχε ένα στρογγυλό καστανοπράσινο πρόσωπο γεμάτο σπόρια και γύρω - γύρω μικρά κίτρινα πέταλα. Το πράσινο σωματάκι της ήταν τόσο μικρό, ώστε όταν τα άλλα λουλούδια άνθιζαν, το κίτρινο λουλουδάκι κρυβόταν να μην το βλέπουν.

Στ’ αλήθεια πολύ λίγο γνώριζε τον ήλιο. Μισούσε την άνοιξη κι ακόμα πιο πολύ το καλοκαίρι, γιατί εκείνη την εποχή, όλα τα λουλούδια, τα τριαντάφυλλα, τα γαρύφαλλα, οι παπαρούνες, τα μοσχομπίζελα, οι καμέλιες και τα γιασεμιά άνθιζαν και πλήθαιναν στον κήπο τόσο πολύ που το κίτρινο λουλουδάκι τρόμαζε.

Και, το χειρότερο απ’ όλα, δεν μπορούσε να φτάσει τις ζεστές, λαμπερές ακτίνες του ήλιου, που τις αγαπούσε τόσο πολύ.Το κίτρινο λουλουδάκι στεναχωριόταν όλο και πιο πολύ και τα πέταλά του άρχισαν να γίνονται καφετιά. Τα άλλα λουλούδια δεν φαινόταν να νοιάζονται γι’ αυτό που είχε πάθει. Έπαιρναν όλον τον ήλιο για τον εαυτό τους!

«Αυτό δεν είναι δίκαιο!» σκεφτόταν το μικρό κίτρινο λουλουδάκι.

Μια μέρα, η κατάσταση έγινε τόσο άσχημη, που το λουλουδάκι αποφάσισε ότι δεν ήθελε πια να είναι ένα μικρό κίτρινο λουλούδι κρυμμένο σε μια γωνιά του κήπου.
Ήθελε να φύγει μακριά, να εξαφανιστεί, ακόμα και να πεθάνει.
Όμως, βαθιά μέσα στην κίτρινη καρδιά του, ήταν κρυμμένη μια χρυσή ελπίδα.
Η ελπίδα ότι κάποια μέρα θα μπορούσε να φτάσει τον όμορφο ήλιο και να μένει μαζί του όλη μέρα.

Ξαφνικά, ένιωσε κάτι. Ήταν μια φωνή που του έλεγε: «να είσαι αυτό που θέλεις να είσαι,
να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις – απλά πίστεψέ το και θα γίνει».

Τις τελευταίες λέξεις τις άκουγε συνέχεια μέσα της.
« Απλά πίστεψέ το και θα γίνει - απλά πίστεψέ το ..........

Ποιος ήταν αυτός που του μιλούσε; Του ήρθε η σκέψη οτι ήταν ο ίδιος ο ήλιος που του μιλούσε.
Ήθελε να Τον φτάσει και να βυθιστεί στις ζεστές, χρυσές ακτίνες Του. Ήθελε να τεντωθεί και να φτάσει τον ήλιο.
Αγαπούσε τον ήλιο τόσο πολύ!
Καθώς τεντωνόταν, άρχισε να σκέφτεται:
«είναι δυνατόν να τον φτάσω;»

Και πάλι ένιωσε την φωνή να του λέει:
«σταμάτα να αμφιβάλλεις! Απλά κάν’το!»

Έτσι, το κίτρινο λουλουδάκι συγκέντρωσε την σκέψη του και με αποφασιστικότητα κράτησε το όραμα και την καρδιά του στον αγαπημένο του ήλιο. Ενώ συγκεντρωνόταν, ξαφνικά μια ζεστή κίτρινη αχτίδα απορρόφησε την καρδιά του και το γέμισε με δύναμη. Η δύναμη ήταν τόσο μεγάλη που ένιωσε οτι ψήλωνε και το σώμα του γινόταν τεράστιο. Όλη την ώρα θυμόταν τον ήλιο.

Ποτέ του δεν κοίταξε πίσω, δεξιά, αριστερά ή κάτω μόνο πάνω, προς τη ολόχρυσο πανέμορφο ήλιο.

Ξάφνου συνειδητοποίησε ότι ότι υψωνόταν σαν πύργος ανάμεσα στα άλλα λουλούδια:το κεφάλι του ήταν τέράστιο – ολοστρόγγυλο, καστανοπράσινο πρόσωπο, περιτριγυρισμένο από εκατοντάδες τεράστια κίτρινα πέταλα για μαλιά. Το σώμα του ήταν μακρύ και πρασινωπό και είχε περίπου 20 σμαραγδένια χέρια, τόσο μεγάλα όσο περίπου το πρόσωπό του.

Πώς μπορούσε αυτό το πανέμορφο λουλούδι να είναι εκείνο το μικρό κίτρινο λουλουδάκι;

Ήταν τόσο χαρούμενο. Τα άλλα λουλούδια του κήπου χάρηκαν και αυτά για την τύχη του και το ονόμασαν ηλιοτρόπιο.

Τώρα, όλη την ημέρα μπορούσε να βλέπει και να είναι με τον αγαπημένο του.

Σχόλια