Οι Αστεριες

Του Rafael Rao

Στα πολύ παλιά χρόνια, όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, στάθηκε και κοίταζε το έργο Του. Ο ήλιος έλαμπε σαν ένα εκθαμβωτικό τοπάζι στον απαλό γαλάζιο ουρανό, το φεγγάρι σαν ένα ασημένιο μπαλόνι, σκορπούσε το ευγενικό φως του στον εβένινο ουρανό. Ήταν σαν ευλόγησε την κάθε μέρα χαρίζοντάς της ένα χρυσό και ένα ασημένιο μάτι, που το καθένα ανοίγει και λάμπει την κατάλληλη ώρα.
Η γη, με το ουράνιο τόξο των λουλουδιών, τα δέντρα και η θάλασσα ήταν σαν ένας ζωγραφισμένος καμβάς, που άλλαζε τα χρώματά του τέσσερις φορές το χρόνο. Έμοιαζε με καλειδοσκόπιο γεμάτο χρώματα και μορφές η γη, όταν σιωπηλά κουνούσε το κεφάλι της γύρω από τον χρυσό ήλιο και δημιουργούσε αλλαγές, που όλοι οι άνθρωποι και όλα τα είδη των ζώων απολάμβαναν πάνω στη γη. Όλοι ήταν ευτυχισμένοι, γιατί όλοι μοιραζόντουσαν τη μοναδικότητά τους με τους άλλους, πολύ φυσικά.




Αυτή η αρμονία έκανε τη Μητέρα Γη ένα ναό της Γαλήνης για όλους όσους ζούσαν επάνω της. Δεν υπήρχε καθόλου φόβος, δυσπιστία, κανένας πόνος και κανένα τραύμα, ούτε από ατύχημα.
Μια μέρα όμως, αυτή η τέλεια αρμονία που υπήρχε χάλασε. Η αιτία γι’ αυτό ήταν μια παρέα αστεριών στον ουρανό, που παραπονιόντουσαν πικρά στο θεό. «Γιατί μας έκανες έτσι; Δεν είμαστε σαν τον ήλιο και το φεγγάρι που δίνουν φως παντού. Είμαστε μόνο μικροσκοπικές κηλίδες σ’ αυτόν τον τεράστιο χώρο και με το ζόρι μπορεί κάποιος να μας δει.»

Και ο Θεός τους απάντησε:

«Αλλά, τα λαμπερά σας πρόσωπα είναι σαν ένα εκατομμύριο χάντρες που φωτίζουν τη σκοτεινή νύχτα εκεί όπου το φως του φεγγαριού δεν μπορεί να φτάσει. Οι άνθρωποι οδηγούν τα πλοία τους με το δικό σας φως. Από σας καταλαβαίνουν πότε χαράζει και πότε σουρουπώνει. Εσείς τους δίνετε σήμα πότε να ξυπνούν και πότε να ξεκουράζονται. Η αξία σας είναι μεγάλη.»

«Μην προσπαθείς να μας κάνεις να νοιώσουμε καλά», γκρίνιαξαν νευριασμένα τα αστέρια. «το φως μας δεν μπορεί ποτέ να συγκριθεί με το φως του ήλιου ή του φεγγαριού.

Έπειτα, τόσο πολλά ωραία πράγματα, τόσο ενδιαφέροντα πράγματα συμβαίνουν πάνω στη γη και εμείς είμαστε εδώ πάνω μακριά από όλα αυτά. Θεέ, είμαστε οι τελευταίες σκέψεις σου, δεν είναι έτσι; Πρώτα έφτιαξες τα καλύτερα, τα πιο όμορφα πράγματα πάνω στη γη, μετά έφτιαξες τον ήλιο και το φεγγάρι και στο τέλος μας έφτιαξες κι εμάς τα πετραδάκια και μας κόλλησες εδώ πάνω.»

«Δεν είναι έτσι», τους απαντάει ο θεός ευγενικά. « ολόκληρη η εικόνα υπήρχε ήδη στο μυαλό μου, πριν να εμφανιστεί. Ήξερα πως, οτιδήποτε, στη γη ή στον ουρανό, έχει τη δική του θέση και το δικό του μοναδικό σκοπό. Δεν υπάρχουν κατώτερα ή ανώτερα.»




«Ωραία τα λες αυτά όταν είσαι ο Θεός» απάντησαν με θράσος τα αστέρια. «Μπορείς να κάνεις ότι θέλεις και όπως το θέλεις, ενώ εμείς δεν μπορούμε να διαλέξουμε».

«Δεν είναι αλήθεια», τους λέει ο Θεός με αγάπη.

«Φυσικά και είναι αλήθεια», ξανάρχισε ο αρχηγός των επαναστατημένων αστεριών. «Δεν μπορούμε να είμαστε ή να κάνουμε αυτό που θέλουμε, γιατί εσύ μας έφτιαξες, τα έχεις κάνει όλα εσύ για μας.»

«Δεν είναι αλήθεια», τους απαντάει και πάλι ο Θεός υπομονετικά. «Να θυμάστε οτι ο Θεός δεν λέει ποτέ ψέματα και τώρα σας λέει οτι έχετε τη δύναμη να είστε ότι θέλετε και να κάνετε ότι επιθυμείτε. Είναι στο χέρι σας, όχι στο δικό μου. Πάντα να το θυμάστε αυτό.»

«Εντάξει, αν αυτό είναι έτσι», αρπάχτηκε ο αρχηγός των αστεριών. Τις προάλλες όμως, καθώς κοιτούσαμε τη γη από ψηλά, είδαμε τη θάλασσα. Τα γαλαζοπράσινα κύματά της λάμπουν σαν τουρκουάζ μετάξι και εμείς είμαστε κολλημένοι εδώ πάνω, χωρίς να μπορούμε να τη φτάσουμε, να την αγγίξουμε ή να τη μυρίσουμε. Αυτό δεν είναι δίκαιο.»


"Ωραία τότε, δημιούργησε μια εικόνα στο νου σου σχετικά με το που θέλεις να πας.
Η επιλογή είναι δική σου", του είπε ο Θεός

"Αλήθεια;" αποκρίθηκαν τα αστέρια, αναβο-σβήνοντας από έκπληξη.

"...η επιλογή είναι δική σου" επανέλαβε ο Θεός και εξαφανίστηκε.

Έτσι η παρέα των δυσαρεστημένων αστεριών κάθισαν και συζήτησαν όλοι μαζι για το τι ήθελαν πραγματικά στη ζωή τους.
"Θέλουμε μια αλλάγη, έτσι δεν είναι;" ρώτησε ένα αστέρι.
“Όλοι μας θέλουμε να είμαστε σε μια τροπική ζεστή θάλασσα με γαλαζοπράσινα κύματα. Αυτό είναι ευτυχία, έτσι δεν είναι;" φώναξε "Ναι, ναι, Ω ναι!" όλοι τους βροντοφώναξαν.
Έτσι κάθησαν όλοι μαζι για πολλές νύχτες επιθυμώντας διακαώς να είναι στη γαλαζοπράσινη θάλασσα, και σίγουρα όχι στον ουρανό.



Ξαφνικά μια καλοκαιρινή νύχτα, ο κόσμος είδε ένα τεράστιο σμήνος από αστέρια να πέφτει κάπου στη γη μα κανείς τους δεν γνώριζε πού ακριβώς.

Τα αστέρια έπεσαν ακριβώς στη γαλοζοπράσινη θάλασσα,την οποία επιθυμούσαν τόσο πολύ. Παρέμειναν εκεί μέχρι που πολύ σύντομα η μορφή τους άλλαξε. Δεν ήταν πλέον πύρινα κομμάτια βράχου αλλά είχαν αποκτησει σάρκα και οστά.

Οι άνθρωποι δεν είχαν δει τέτοια πλάσματα άλλη φορά.
Τα αποκαλούσαν 'αστερίες' γιατί το σχήμα τους ήταν αυτό των αστεριών.
Στην αρχή τα αστέρια απολάμβαναν το χρώμα και τη δροσιά του υγρού στοιχείου.
Μετά από κάποιο καιρό άρχισαν να κουβεντιάζουν μεταξύ τους,
"Είναι πολύ υγρά και τόσο βαθιά εδώ, όλα είναι μονότονα.


Δεν βλέπουμε τίποτε άλλο πέρα από γαλαζοπράσινα νερά και ψάρια, ούτε λουλούδια, ούτε δέντρα, ούτε ήλιο, ούτε φεγγάρι, ούτε ανθρώπους.
Είναι τόσο βαρετά. Πώς κολλήσαμε εδώ πέρα ;" μουρμούριζαν.

"Θεέ, γιατί είμαστε κολλημένοι εδώ; Είναι μονίμως μπλε και υγρά εδώ.
Θεέ, μας ακούς ; Κάνε κάτι!"
Καμία ανταπόκριση και έτσι οι αστερίες θύμωσαν.
"Θεέ, δεν μας ακούς καθόλου. Ποτέ δεν είσαι εδώ όταν σε χρειαζόμαστε!".
Τίποτε δεν συνέβει.
"Θεέ, δεν είναι δίκαιο. Ποιος μπορεί να τα καταφέρει με τόσο πολύ νερό κάθε μέρα;
Οι μόνοι μας επισκέπτες είναι τα ψάρια !
Μας αξίζει μια καλύτερη τύχη!
Τι άδικη μοίρα είναι τούτη; Κάνε κάτι” παρακαλούσαν.
Τίποτε όμως δεν συνέβει εκτός από μια αχνή ηχώ από τα βάθη του ωκεανού,
"Δημιουργήστε αυτό που θέλετε να είστε....εκεί που θέλετε να πάτε.....είναι στο χέρι σας.....είναι στο χέρι σας"
Άκουσαν αλλά δεν κατάλαβαν. Η μνήμη τους είχε εξασθενήσει τοσα χρόνια στη θάλασσα.
Που και που κάποιος αστεριάς θα θυμόταν από που είχε έρθει, και επιστρατεύοντας όλη του τη θέληση θα επέστρεφε στον ουρανό. Κάτι τέτοιο όμως ήταν πολύ σπάνιο γιατί ήταν πιο έυκολο να κατέβεις από το να ανέβεις.
Στ’ αλήθεια υπάρχουν ακόμα αστέρια που γνωρίζουν οτι, πριν από πολύν καιρό, οι συγγενείς και φίλοι τους είχαν εγκαταλείψει τον ουρανό για να πάνε να ζήσουν στη θάλασσα και θέλουν να κάνουν κι αυτά το ίδιο.
Έτσι λοιπόν, κάθε φορά που βλέπετε ένα αστέρι να πέφτει, τώρα ξέρετε τι συμβαίνει και πού πηγαίνει το αστέρι.
Παρόλα αυτά ποτέ μου δεν έχω δει αστέρι να ανεβαίνει...προς το παρόν τουλάχιστον!

Σχόλια